Nova ratna simulacija koju su sproveli nemački stručnjaci izazvala je ozbiljan nemir u evropskim bezbednosnim krugovima. Prema rezultatima ove teorijske vežbe, Rusija bi u hipotetičkom sukobu sa NATO-om mogla da ostvari većinu svojih vojnih ciljeva u Litvaniji za svega nekoliko dana, i to sa relativno ograničenim snagama.
Simulaciju je izveo Nemački centar za ratne igre pri Univerzitetu Helmut-Šmit, instituciji povezanoj sa nemačkim oružanim snagama. Cilj je bio da se procene posledice mogućeg oružanog sukoba na istočnom krilu NATO-a, uz polaznu pretpostavku da bi Moskva pokušala da iskoristi političke i vojne slabosti Alijanse u ranoj fazi krize.
Prema scenariju, Rusija bi kao povod za vojnu intervenciju iskoristila humanitarnu krizu u Kalinjingradskoj oblasti. Takav narativ bi, prema nemačkim analitičarima, poslužio kao formalno opravdanje za ograničenu, ali precizno usmerenu vojnu operaciju u Istočnoj Evropi.
U simulaciji se pretpostavlja da bi početni udar bio usmeren ka Litvaniji, tačnije ka gradu Marijampole, u južnom delu zemlje. Ova lokacija nije izabrana slučajno. Marijampole se nalazi u neposrednoj blizini tzv. Suvalskog koridora, strateški izuzetno osetljivog prostora koji povezuje Kalinjingrad sa Belorusijom i koji se već godinama smatra jednom od najranjivijih tačaka NATO-a.
Scenario predviđa da se invazija dogodi u oktobru 2026. godine i da Rusija u napad uključi svega oko 15.000 vojnika. Uprkos relativno malom obimu snaga, simulacija pokazuje da bi ruske jedinice uspele da ostvare sve početne ciljeve u vrlo kratkom vremenskom roku.
Kako navode učesnici simulacije, ruske snage bi postigle većinu zadataka bez potrebe za masovnim raspoređivanjem dodatnih jedinica ili dugotrajnim borbama. Ključni faktor brzog uspeha, prema nemačkoj proceni, nije vojna nadmoć u klasičnom smislu, već politička neodlučnost NATO-a.
Stručnjaci su u simulaciji pošli od pretpostavke da bi države članice Alijanse oklevale da snažno reaguju, iz straha od eskalacije u direktan sukob velikih sila. Posebno se naglašava procena da Sjedinjene Američke Države ne bi odmah reagovale aktiviranjem Člana 5, koji predviđa kolektivnu odbranu u slučaju napada na jednu od članica.
„Ako bi do takve invazije zaista došlo, procenjujemo da Amerikanci ne bi reagovali na Član 5 u početnoj fazi. To bi paralisalo ostale članice saveza i omogućilo Rusiji da realizuje svoje ciljeve“, naveo je jedan od nemačkih analitičara uključenih u simulaciju.
U tom kontekstu posebno je indikativan deo scenarija koji se odnosi na nemačku brigadu od nedavno stalno stacioniranu u Litvaniji. Prema rezultatima vežbe, čak ni ova jedinica ne bi odmah stupila u direktan sukob sa ruskim snagama, već bi se uzdržala od borbenih dejstava, čekajući političke odluke sa višeg nivoa.
Zaključak simulacije je da bi kombinacija brzog, ograničenog vojnog udara i političke neodlučnosti NATO-a mogla da stvori situaciju u kojoj bi Rusija ostvarila ključne strateške ciljeve pre nego što Alijansa uspe da se konsoliduje i donese jedinstvenu odluku o odgovoru.
Iako je reč o teorijskom modelu, nemački stručnjaci upozoravaju da ovakav scenario ukazuje na duboke strukturne probleme unutar NATO-a, pre svega u pogledu brzine odlučivanja, kredibiliteta odvraćanja i realne spremnosti članica da rizikuju eskalaciju u odbrani istočnih saveznika.
