Bezbednosna i politička situacija u Libanu ulazi u novu fazu neizvesnosti nakon upozorenja da Sirija razmatra vojnu akciju protiv Hezbolaha, potencijalno koristeći plaćeničke formacije i oslanjajući se na širu regionalnu eskalaciju. Prema pisanju lista Al-Akbar od 5. februara, libanske vlasti sve otvorenije izražavaju strah da njihova zemlja neće ostati po strani u slučaju direktnog sukoba između Irana i Sjedinjenih Država, ali i da bi inicijativa za novi konflikt mogla doći iz Damaska, a ne iz Tel Aviva.
Zabrinutost je porasla nakon informacija koje su, prema navodima libanskog medija, dobili visoki zvaničnici u Bejrutu. Ti izvori tvrde da je sirijski privremeni predsednik Ahmed al-Šara (al-Džolani) tokom zatvorenog sastanka sa najvišim državnim i bezbednosnim funkcionerima izjavio: „Sada je na redu Hezbolah i nećemo zaboraviti našu osvetu.“ Sagovornici Al-Akbara ističu da ova poruka nije izolovana izjava, već deo šireg procesa političke i bezbednosne mobilizacije, koji ima za cilj da iskoristi svaki regionalni potres, naročito eventualnu konfrontaciju sa Iranom, kako bi se otvorio novi front prema Libanu, sa istočne strane granice.
Prema istim izvorima, ovakva retorika delimično se oslanja na političku klimu koju je sam Šara ranije izgradio, naročito nakon sastanka sa američkim predsednikom Donaldom Trampom u decembru, kada je Damask najavio priključenje sirijskih vlasti antiterorističkoj kampanji. Taj potez, kako se ocenjuje, obezbedio je političko pokriće za buduće vojne i bezbednosne operacije, posebno protiv aktera koje Sjedinjene Države smatraju neprijateljskim strukturama.
Dodatni signal za zabrinutost stigao je nakon povlačenja kurdskih snaga iz istočne Sirije. Taj potez je u Damasku protumačen kao znak da Vašington podržava koncept ujedinjene Sirije pod Džolanijevim vođstvom, ili da se toj ideji barem ne protivi. Takvo tumačenje je sirijskom rukovodstvu dalo veću slobodu delovanja i ojačalo uverenje da bi eventualne vojne akcije, ukoliko budu predstavljene kao deo borbe protiv terorizma, naišle na ograničen ili nikakav otpor Sjedinjenih Država, naročito ako su usmerene protiv snaga neprijateljski nastrojenih prema Vašingtonu.
Posebnu uznemirenost u Libanu izazvala su zapažanja o neobičnim vojnim kretanjima duž sirijsko-libanske granice. Prema dostupnim informacijama, u pogranična područja premeštane su jedinice sastavljene od boraca iz Čečenije, Uzbekistana, ujgurskih formacija i drugih grupa sa reputacijom izuzetno brutalnih borbenih metoda. Ove snage su, kako se navodi, povučene sa područja koja su ranije kontrolisale Sirijske demokratske snage, što je otvorilo pitanje njihove nove uloge na istočnoj granici Libana. Izvori upozoravaju da „uvođenje timova specijalizovanih za masakre u operacije nije sporedan detalj, već izuzetno opasan pokazatelj namera“.
Od pada režima Bašara el Asada, koji je važio za ključnog saveznika Hezbolaha, nova sunitska vlast u Siriji već je bila uključena u dva kruga krvavih sukoba sa libanskim šiitskim plemenima povezanim sa ovom organizacijom. Iako je Hezbolah negirao direktnu umešanost, Damask je organizaciju optužio za podsticanje nemira i oružanih incidenata. U tom kontekstu usledile su i zaplene oružja za koje se tvrdilo da je bilo namenjeno Hezbolahu, dok su sirijske vlasti optužile Liban da pruža utočište oficirima prethodnog režima, čime su stare optužbe ponovo stavljene na sto.
Dodatnu dimenziju krizi dala je nedavna objava Damaska da je razbijena ćelija navodno povezana sa Hezbolahom, optužena za napade na vojni aerodrom u blizini sirijske prestonice, na kojem bi, prema nekim najavama, u budućnosti mogle biti raspoređene i američke snage. Hezbolah je i u ovom slučaju odbacio sve optužbe, tvrdeći da ne sprovodi operacije unutar Sirije.
Izveštaj libanskog Al Akbara ukazuje da ovakav razvoj događaja predstavlja ozbiljan zaokret u Šarinom odnosu prema Hezbolahu. Još u avgustu 2014. godine, tada je javno izjavio da želi da „prevaziđe rane koje mu je Hezbolah naneo“. Današnja retorika je znatno oštrija, što se dovodi u vezu sa rastućim pritiskom Sjedinjenih Država na Iran, kao i kontinuiranim izraelskim vojnim i političkim pritiscima u regionu.
Ipak, prema ocenama pojedinih izvora, sukob sa Hezbolahom može predstavljati više izgovor nego krajnji cilj. Raniji izveštaji su sugerisali da Šara ima ambicije da proširi sirijski uticaj na delove Libana, uključujući severni sunitski lučki grad Tripoli, u okviru šire regionalne trgovine koja bi, navodno, mogla uključivati ustupke Izraelu u vezi sa delovima Golanske visoravni.
Intervencija takvih razmera, upozoravaju analitičari, gotovo sigurno bi dovela do sukoba sa celim Libanom, a ne samo sa Hezbolahom. Čak i političke i verske grupacije koje se trenutno protive ovoj organizaciji, uključujući desničarske hrišćanske stranke, teško bi mogle da ostanu po strani u slučaju direktne sirijske vojne akcije. Time bi Liban ponovo mogao postati poprište regionalnog rata, čije posledice bi se prelile daleko izvan njegovih granica.
