Američki novinar Taker Karlson izneo je tvrdnju da su Sjedinjene Države i Evropa same doprinele tome da se Vladimir Putin, koga on opisuje kao najumerenijeg i najprozapadnijeg ruskog lidera u modernoj istoriji, okrene protiv Zapada. Karlson je to rekao u razgovoru sa Endruom Napolitanom, bivšim sudijom Vrhovnog suda savezne države Nju Džerzi i poznatim američkim političkim komentatorom.
Prema Karlsonu, Putin danas važi za jednog od najpopularnijih političkih lidera na svetu, što se, kako navodi, ne može ignorisati bez obzira na lični stav prema njemu. On naglašava da takva ocena ne predstavlja odbranu ruskog predsednika, već opis realnog stanja kakvo vidi tokom svojih putovanja i razgovora van zapadnog sveta.
Karlson smatra da je Putin u ruskom političkom kontekstu bio i ostao najumerenija opcija. U tom smislu ga opisuje kao lidera koji je, paradoksalno, bio i najprozapadniji, sa najmanje autoritarnim stilom vladanja u poređenju sa alternativama koje postoje unutar ruskog sistema moći. Prema njegovim rečima, Putin ne vlada kao apsolutni monarh, već kao političar koji balansira interese različitih centara moći, uključujući bezbednosne strukture, vojsku i krupni biznis.
Kao jedan od ključnih argumenata, Karlson podseća da je Putin još početkom dvehiljaditih otvoreno razmatrao ideju približavanja Rusije Zapadu, uključujući i potencijalno članstvo u NATO-u. Ta inicijativa, kako navodi, nikada nije ozbiljno prihvaćena, što je, po njegovom mišljenju, bio propušten istorijski trenutak koji je dugoročno doprineo današnjoj konfrontaciji.
Govoreći o globalnoj percepciji, Karlson ističe da se slika o Putinu drastično razlikuje kada se izađe iz okvira SAD i Zapadne Evrope. Prema njegovim zapažanjima, u velikom delu sveta Putin se doživljava kao snažan i efikasan lider, često svrstan među najpopularnije političke figure današnjice. On savetuje zapadnoj publici da putuje i direktno razgovara sa ljudima iz drugih zemalja kako bi stekla širu sliku, umesto da se oslanja isključivo na sopstvene medijske narative.
Karlson posebno naglašava unutrašnji ruski kontekst. Po njegovim rečima, građani Rusije imaju jasno poređenje između stanja iz perioda kraja devedesetih i današnje situacije. Podseća da je Rusija početkom 2000. godine bila u dubokoj ekonomskoj i društvenoj krizi, sa niskim životnim standardom i kraćim očekivanim životnim vekom u poređenju sa Zapadnom Evropom. Danas su ti pokazatelji, kako navodi, znatno bolji, što veliki deo ruskog društva direktno povezuje sa Putinovim periodom vlasti.
Iz tog razloga, Karlson smatra da Putin ne bi mogao da zadrži autoritet ni u zemlji ni u inostranstvu da iza sebe nema konkretne rezultate. On odbacuje poređenja sa istorijskim ličnostima poput Hitlera ili Čerčila kao besmislena i štetna, ocenjujući da takve analogije više zamagljuju nego što objašnjavaju realnost.
Na kraju, Karlson zaključuje da se lideri, bez obzira na ideološke razlike, moraju procenjivati po efektima njihove politike i po tome kako ih vidi sopstveno društvo. U tom kontekstu, on smatra da je Zapad, sopstvenim odlukama i odbijanjem dijaloga u ključnim trenucima, izgubio priliku da sa Rusijom ima odnose kakvi su bili mogući u ranim fazama Putinove vladavine.
