Na fotografijama iz Drugog svetskog rata američki general Džordž S. Paton često izgleda kao čovek koji je zalutao iz vesterna. Uz pažljivo skrojenu uniformu, šlem i visoke čizme, na kožnom opasaču nosio je revolver sa upadljivo belom drškom. Oružje nije bilo običan ukras, jer je jedan od tih revolvera već imao prilično krvavu istoriju.
Paton je bio poznat po agresivnom komandovanju, oštrom jeziku i sklonosti da privlači pažnju gde god se pojavi. Dok su njegove oklopne jedinice napredovale evropskim ratištima, general je ostao privržen oružju čiji su koreni sezali u vreme konjičkih obračuna na američkom Zapadu. Razlozi za takav izbor nisu bili isključivo sentimentalni.
Od olimpijskog mačevaoca do komandanta tenkova
Pre nego što je postao jedan od najpoznatijih američkih generala, Paton je bio izvrstan konjanik, mačevalac i veoma posvećen strelac. Na Olimpijskim igrama u Stokholmu 1912. godine osvojio je peto mesto u modernom petoboju, iako mu je upravo gađanje pištoljem pokvarilo rezultat. Smatrao je da su sudije pogrešile prilikom brojanja pogodaka, tvrdeći da je jedan metak prošao kroz već postojeću rupu na meti.
Već 1913. godine učestvovao je u razvoju konjičke sablje M1913, koja je po njemu dobila nadimak „Patton Saber“. Nekoliko godina kasnije uključio se u razvoj i borbenu upotrebu američkih tenkovskih jedinica tokom Prvog svetskog rata. Ta neobična kombinacija tradicionalnog konjičkog oficira i zagovornika mehanizovanog ratovanja pratila ga je tokom čitave karijere.
Colt iz 1873. i dva zareza na dršci
Godine 1916, tada još kao poručnik, Paton je učestvovao u američkoj kaznenoj ekspediciji u Meksiku pod komandom generala Džona Peršinga. Operacija je pokrenuta nakon napada snaga meksičkog revolucionara Panča Vilje na američki pogranični grad Kolumbus. Mladi oficir je sa sobom poneo privatno kupljeni Colt Single Action Army, čuveni revolver čiji je osnovni model uveden još 1873. godine.
Njegov Colt, poznat i pod nadimkom Peacemaker, koristio je metak .45 Colt i imao cev dugu 4,75 inča, odnosno približno 12 centimetara. Metalni delovi bili su bogato gravirani i svetle završne obrade, dok su drške izrađene od slonovače, sa inicijalima GSP i ukrasnim motivima. Za razliku od standardnih vojnih revolvera, Patonov primerak bio je skupoceno personalizovano oružje.
Pravu borbenu proveru prošao je 14. maja 1916. godine, tokom okršaja sa pripadnicima Viljinih snaga u severnom Meksiku. Paton je predvodio manji američki odred koji je naišao na grupu naoružanih ljudi, među kojima je bio Hulio Kardenas, jedan od Viljinih komandanata. U razmeni vatre ubijeni su Kardenas i još dvojica njegovih ljudi, a Paton je lično pogodio najmanje dvojicu protivnika.
Posle tog događaja na dršci revolvera pojavila su se dva zareza, kao obeležja njegovog učešća u smrtonosnom okršaju. Isti Colt nastavio je da nosi tokom vojne karijere, uključujući službu u Francuskoj za vreme Prvog svetskog rata. Uprkos napretku pešadijskog naoružanja, nije želeo da ga zameni standardnim poluautomatskim pištoljem Colt M1911.
Sa tehničkog stanovišta, stari revolver imao je očigledna ograničenja. Pre svakog hica trebalo je ručno zapeti oroz, a bubanj se punio metak po metak, dok je M1911 omogućavao znatno bržu paljbu i zamenu okvira. Paton je, pritom, svoj šestometni Colt najčešće nosio sa samo pet metaka, ostavljajući praznu komoru ispod spuštenog oroza radi sprečavanja slučajnog opaljenja.
Smith & Wesson .357 Magnum: drugo lice Patonovog arsenala
Paton je 1935. godine, dok je službovao na Havajima, nabavio znatno savremeniji Smith & Wesson Registered Magnum u tada novom kalibru .357 Magnum. Reč je o jednom od prvih revolvera konstruisanih za ovaj snažni metak, sa cevi dugom 3,5 inča, odnosno oko 8,9 centimetara. Model Registered Magnum kasnije je postao osnova za čuveni Smith & Wesson Model 27.
Za razliku od starog Colta, novi revolver imao je dvostruko dejstvo, što je omogućavalo opaljenje samim povlačenjem obarača, bez prethodnog ručnog zapinjanja oroza. Koristio je snažniju municiju, imao savremeniji mehanizam i omogućavao brže ponavljanje hitaca. Paton ga je smatrao ozbiljnim borbenim oružjem, a prema pojedinim svedočenjima nazivao ga je svojim „revolverom za ubijanje“.
Prvobitne drvene korice kasnije je zamenio drškama od slonovače, kako bi izgledom odgovarale njegovom starijem Coltu. Oba revolvera nosio je u posebno izrađenim kožnim futrolama, zajedno sa opasačem na kojem su se nalazili rezervni meci i druga oprema. Međutim, iako je postao poznat kao general sa dva revolvera, ratne fotografije i svedočenja pokazuju da ih je relativno retko nosio istovremeno.
Samo bi makro nosio pištolj sa sedefnim drškama
Jedna od najpoznatijih Patonovih anegdota nastala je kada ga je novinar upitao za njegove revolvere sa navodno bisernim drškama. General je odmah ispravio sagovornika, naglašavajući da su drške izrađene od slonovače, a ne od sedefa. Prema najpoznatijoj verziji njegovog odgovora, revolver sa sedefnim drškama nosio bi samo makro iz bordela u Nju Orleansu.
Ta rečenica postala je deo popularne predstave o Patonu, naročito zahvaljujući filmu „Patton“ iz 1970. godine, u kojem ga je tumačio Džordž C. Skot. U stvarnosti, general je vrlo dobro razumeo značaj javnog nastupa, a njegovi revolveri, uniforma i govor bili su sastavni delovi prepoznatljivog komandantskog imidža. Takva reputacija imala je i vojnu vrednost, što su Saveznici iskoristili kada su ga postavili na čelo izmišljene armijske grupe tokom operacije Fortitude, pripremane radi zavaravanja nemačke komande uoči iskrcavanja u Normandiji.
Oružje koje se nije videlo na fotografijama
Dva raskošna revolvera nisu bila jedino kratkocevno oružje koje je Paton posedovao i nosio. U njegovoj kolekciji nalazili su se i znatno diskretniji poluautomatski pištolji, među kojima Remington Model 51 i Colt M1908 Pocket Hammerless, oba u kalibru .380 ACP. Koristio je i druge modele, uključujući Colt Detective Special u kalibru .38 Special.
Manji pištolji bili su praktičniji za skriveno nošenje ispod uniforme, posebno kada general nije želeo da nosi težak opasač sa revolverom. Prema svedočenjima saradnika, Paton je gotovo uvek nastojao da ima vatreno oružje pri ruci, čak i kada je bio daleko od neposredne borbene linije. Upravo ti manje poznati modeli pokazuju da njegov odnos prema naoružanju nije bio ograničen na nostalgiju za starim konjičkim revolverima.
Originalni Colt .45 i Smith & Wesson .357 Magnum danas se čuvaju u Muzeju generala Džordža Patona u Fort Noksu, u Kentakiju. Na njima su i dalje vidljive personalizovane drške koje su postale jedan od njegovih zaštitnih znakova. Posebno mesto među tim detaljima imaju dva mala zareza na Coltu, nastala mnogo pre nego što je njihov vlasnik postao jedan od najpoznatijih komandanata Drugog svetskog rata.
