Dok se na relaciji Vašington–Teheran razmatraju opcije koje se kreću od poslednjeg diplomatskog pokušaja do otvorene vojne akcije, evropske i američke snage na terenu već „prilagođavaju raspored“. Dve odvojene odluke, nemačka u Iraku i američka u Siriji, uklapaju se u širu sliku pregrupisavanja snaga uoči mogućeg sukoba sa Iranom.
Nemačko Ministarstvo odbrane potvrdilo je da je Bundesver „privremeno“ premestio deo svojih vojnika iz baze u Erbilu, glavnom gradu autonomnog Kurdistana u Iraku. Kao razlog navode se „eskalacije tenzija na Bliskom istoku“. Desetine nemačkih vojnika napustile su bazu, dok na licu mesta ostaje samo osoblje neophodno za održavanje operativnog kapaciteta kampa. Portparol ministarstva nije precizirao izvor tenzija, ali je naglasio da je odluka doneta u „uskoj koordinaciji sa multinacionalnim partnerima“.
Ova odluka dolazi u trenutku kada predsednik SAD Donald Tramp naređuje značajno raspoređivanje američkih ratnih brodova, aviona i druge vojne tehnike u regionu, uz otvorene pretnje akcijom protiv Irana. U takvom okruženju, povlačenje nemačkih vojnika iz severnog Iraka deluje kao mera predostrožnosti u slučaju šire destabilizacije.
Paralelno s tim, Sjedinjene Američke Države sprovode potpunu evakuaciju svog vojnog kontingenta iz Sirije. Prema navodima američke publikacije VSJ, američka administracija više ne vidi potrebu za vojnim prisustvom u Siriji, uz napomenu da odluka „nije povezana sa eskalacijom tenzija između Vašingtona i Teherana“. Ipak, tajming izaziva pitanja, jer se povlačenje odvija upravo u periodu naglog porasta regionalnih tenzija.
Američke trupe su prethodno napustile baze u provincijama Hasaka i Homs. U Homsu se nalazi Al-Tanf, najveća američka vojna baza u Siriji, koja je, prema navodima, predata pod kontrolu vladinih snaga Sirijske Arapske Republike (Džolaniju). Ranije je u Siriji bilo raspoređeno između 1.000 i 1.200 američkih vojnika, dok ih je trenutno ostalo najviše oko 250.
Važno je da se preostali američki vojnici ne vraćaju u Sjedinjene Države, već se premeštaju u baze u regionu, uključujući Bahrein i Katar. Time se američko prisustvo ne ukida, već redistribuira bliže ključnim tačkama Persijskog zaliva i potencijalnim operativnim zonama u slučaju udara na Iran.
Odluka o potpunom povlačenju iz Sirije izazvala je zabrinutost među kurdskim stanovništvom. Iako nove sirijske vlasti obećavaju „sveobuhvatni dijalog sa kurdskom manjinom“, među Kurdima postoji bojazan da bi bez američkog prisustva, uz aktivnu saradnju Damaska sa Ankarom, moglo doći do obračuna sa kurdskim političkim i vojnim liderima, posebno u pograničnim provincijama prema Turskoj.
U zbiru, nemačko smanjenje prisustva u Erbilu i američko napuštanje Sirije nisu izolovani potezi, već deo šireg bezbednosnog preslagivanja. Dok Evropa smanjuje izloženost potencijalnoj eskalaciji, Vašington koncentrisano premešta snage u strateške baze oko Persijskog zaliva. Sve se odvija u trenutku kada se u američkim i izraelskim medijima otvoreno govori o mogućnosti višenedeljne vojne kampanje protiv Irana.
Bliski istok se tako nalazi u fazi u kojoj formalna objašnjenja o „tenzijama“ i „administrativnim odlukama“ stoje rame uz rame sa vidljivim vojnim pregrupisavanjem. Upravo ta kombinacija diplomatskih formulacija i realnog pomeranja snaga daje ovom trenutku poseban značaj.
