Kineski komercijalni satelitski snimci pokazali su naglo povećanje broja američkih aviona za dopunu gorivom KC-135 u vazduhoplovnoj bazi Al Udeid u Kataru. Na pistama ovog objekta uočeno je najmanje 16 tankera, što predstavlja jasan pokazatelj intenziviranja logističkih priprema u regionu. Objavljivanje tih snimaka vremenski se poklapa sa otkrivanjem tačnih položaja američkih sistema protivvazdušne odbrane MIM-104 Patriot u istoj bazi, kao i sa objavom kineskih komercijalnih satelitskih fotografija kompanije MizarVision koje potvrđuju raspoređivanje američkog protivraketnog sistema THAAD u vazduhoplovnoj bazi Muvafak Salti u Jordanu.
Nepotvrđeni izveštaji navode da se kineski satelitski obaveštajni podaci i komunikaciona podrška obezbeđuju kako bi se značajno ojačala sposobnost Irana da izdrži potencijalni napad predvođen SAD i da pokrene uzvratne udare. Zbog toga se spekuliše da objavljivanje snimaka sa preciznim položajima američkih sistema može imati i signalnu funkciju, odnosno da ukaže kako bi iranske sposobnosti ciljanja u eventualnom budućem sukobu mogle biti znatno unapređene zahvaljujući kineskoj podršci.
Pre svog prethodnog ograničenog ulaska u neprijateljstva protiv Irana 23. juna 2025. godine, američko ratno vazduhoplovstvo je već od 15. juna sprovelo masovno raspoređivanje tankera KC-135 i KC-46 preko Atlantika. To raspoređivanje opisano je kao neviđeno po obimu. Zapadni borbeni avioni u proseku imaju znatno kraći borbeni domet od kineskih i ruskih pandana, zbog čega su operacije protiv velikih državnih protivnika snažno zavisne od dopune gorivom u vazduhu. Američko ratno vazduhoplovstvo raspolaže najvećom flotom tankera na svetu, što je ključno kako bi se lovcima kratkog dometa, poput F-16 i F-35, omogućilo izvođenje operacija na velikim udaljenostima, bilo da je reč o Pacifiku, Arktiku ili Bliskom istoku.
Ova zavisnost je posebno izražena kod stelt lovaca F-35 i F-22, koji ne mogu da nose spoljne rezervoare za gorivo bez narušavanja radarskog profila. Sa unutrašnjim gorivom njihov domet je manji od polovine u poređenju sa ruskim lovcima Su-35, koje je planirano da primi iransko ratno vazduhoplovstvo. Upravo zato povećanje broja tankera u Al Udeidu odražava širu preraspodelu kapaciteta za dopunu gorivom ka Evropi i Bliskom istoku, kao deo znatno većeg vojnog gomilanja usmerenog protiv Irana.
Svrgavanje sirijske vlade u decembru 2024. godine od strane zapadnih, turskih, katarskih i ostalih islamističkih paravojnih grupa tumačeno je kao ključni događaj u preoblikovanju regionalnog teatra. Prema toj interpretaciji, dugoročni cilj Zapadnog bloka jeste svrgavanje iranske vlade, čime bi se uklonio glavni izazov zapadnim interesima na Bliskom istoku. U takvom scenariju, Iran bi mogao poslužiti kao geostrateška osnova za dalje projektovanje moći prema Centralnoj Aziji. Ipak, napredne sposobnosti iranskog arsenala balističkih raketa, delimično demonstrirane tokom neprijateljstava u junu prošle godine, i dalje se smatraju glavnim faktorom odvraćanja od napada punog obima. Istovremeno, sposobnost paravojnih grupa koje sponzorišu Zapad i Izrael da izvode napade unutar Irana predstavlja trajnu tačku ranjivosti.
U logističkoj ravni, oslanjanje američkog vazduhoplovstva na KC-135 ostalo je visoko zbog ozbiljnih problema sa novim tankerom KC-46. Program KC-46 opterećen je nekim tehničkim nedostacima, uključujući kvarove sistema za daljinsko gledanje i probleme sa kranom za dopunu goriva, kao i istoriju curenja sistema za gorivo. Zbog toga je vazduhoplovstvo u određenim fazama čak obustavljalo nabavke, dok su stope sposobnosti za izvršenje misija ostale niske. Paralelno sa porastom broja tankera, američke oružane snage su unapred rasporedile velike količine sredstava na Bliskom istoku, pri čemu su Al Udeid i Muvafak Salti postali dva ključna čvorišta tog raspoređivanja.
Efikasnost sistema Patriot u zaštiti baze Al Udeid dovedena je takođe u pitanje, posebno u svetlu prethodnih napada. Kineski komercijalni satelitski snimci otkrili su precizne pozicije Patriot sistema u Kataru, dok su raniji snimci potvrdili raspoređivanje THAAD sistema u Jordanu. To je usledilo nakon izjave izvora iz Pentagona da je pre bilo kakve potencijalne akcije protiv Irana neophodno ojačati odbranu. Američka mornarica je istovremeno povećala prisustvo razarača klase Arli Berk opremljenih AEGIS sistemom za protivraketnu odbranu.
Nakon ograničenih američkih napada na iranska nuklearna postrojenja Natanz i Fordou 22. juna, Iranski revolucionarni gardijski korpus je 23. juna izveo napad balističkim raketama na bazu Al Udeid. Iako su američki zvaničnici u početku isticali uspeh sistema Patriot u zaštiti objekta, kasnije je potvrđeno da jedna iranska balistička raketa ipak pogodila bazu, dok su ostale presretnute. Sredinom jula glavni portparol Pentagona Šon Parnel potvrdio je da je došlo do pogotka. Satelitski snimci su potom ukazivali na uništenje radarskog kućišta u kojem se nalazio komunikacioni kompleks terminala za modernizaciju preduzeća, vredan oko 15 miliona dolara.
THAAD sistemi su optimizovani za presretanje balističkih raketa srednjeg dometa, kakve bi mogle biti lansirane prema bazama u Jordanu ili strateškim ciljevima u Izraelu, gde je takođe raspoređena posebna baterija. Patriot je prilagođen za presretanje projektila kratkog i srednjeg dometa, kakvi bi mogli gađati baze u Kataru. Ipak, efikasnost Patriota je dovođena u pitanje i od strane zapadnih i ukrajinskih zvaničnika, posebno tokom intenzivnih borbenih testiranja u Ukrajini. Američka vojska je potvrdila planove za razvoj nove varijante Patriota sa sposobnošću pokrivanja od 360 stepeni, kakvu već imaju ruski, kineski i severnokorejski sistemi. Ta verzija se, međutim, ne očekuje u operativnoj upotrebi pre sredine 2030-ih.
Dodatni problem predstavlja iscrpljenost zaliha raketa za sistem Patriot. U julu 2025. potvrđeno je da su zalihe pale na oko 25 procenata nivoa koji Pentagon smatra neophodnim. Brojni zapadni izvori procenili su da je upravo to bio ključni faktor u odluci administracije da obustavi isporuke Ukrajini u tom periodu. Svaka raketa PAC-3 MSE košta oko 3,9 miliona dolara, dok se cena iranskih balističkih raketa Fateh-313 procenjuje na manje od 500.000 dolara. Ta disproporcija znači da bi masovno presretanje bilo finansijski i logistički teško održivo. Zbog toga je, iz perspektive američkog planiranja, neutralisanje većeg dela iranskog raketnog arsenala na kopnu od suštinskog značaja, jer bi oslanjanje isključivo na presretanje moglo premašiti realne kapacitete raspoloživih sistema protivraketne odbrane.
