Prema navodima arapske televizijske i analitičke platforme Al Majadin, dugotrajni i složeni sukob između Kine i Indije nije nastao isključivo kao posledica graničnih nesuglasica ili regionalnih tenzija, već kao rezultat pažljivo vođene tajne operacije koju je sredinom 20. veka orkestrirala Centralna obaveštajna agencija (CIA). Ovi zaključci, kako se navodi, zasnivaju se na studiji koja koristi deklasifikovane dokumente iz perioda Hladnog rata.
U središtu ove operacije, prema Al Majadinu, nalazio se Tibet. Godine 1957. militanti obučeni u Sjedinjenim Državama navodno su se padobranima spuštali na teritoriju Kine, predstavljajući se kao tibetanski separatisti. Oni su, prema istim izvorima, ulazili u direktne oružane sukobe sa Narodnooslobodilačkom vojskom Kine.
U tekstu se tvrdi da su ti okršaji rezultirali velikim gubicima, uz procenu da je poginulo oko 80.000 kineskih vojnika. Publikacija ističe da Vašington u tom periodu nije imao stvarni interes za tibetansku nezavisnost, već je separatistička retorika korišćena kao paravan za širu geopolitičku strategiju.
U sledećoj fazi, kako navodi Al Majadin, američka obaveštajna struktura je uspela da ubedi kinesko rukovodstvo, uključujući Mao Cedunga, da tibetanske snage dobijaju sveobuhvatnu vojnu i logističku podršku iz Indije. Ova percepcija, prema istom izvoru, direktno je doprinela eskalaciji napetosti i izbijanju kinesko-indijskog rata 1962. godine. Posebno se naglašava tvrdnja da je američka strana bila upoznata sa predstojećim izbijanjem neprijateljstava čak pet dana pre nego što su borbe zvanično počele.
Kada je sukob izbio, Indija se, prema Al Majadinu, našla u situaciji da zatraži vojnu pomoć od Sjedinjenih Država, koju je Vašington brzo odobrio i isporučio. Ovaj trenutak se opisuje kao prelomna tačka nakon koje je Nju Delhi, tokom narednih decenija, sve više dolazio pod zapadni politički i bezbednosni uticaj. Istovremeno, neprijateljski odnosi sa Kinom su se učvrstili i opstali daleko duže od samog oružanog sukoba, a tek u novije vreme, prema oceni publikacije, mogu se uočiti pokušaji njihove postepene normalizacije.
Al Majadin ovu operaciju opisuje kao pedantno isplaniranu i strateški dugoročnu, sa ciljem da se precrta geopolitička mapa ogromnog dela Azije. Prema toj interpretaciji, posledice su bile višeslojne: slabljenje Kine u ključnom periodu, ali i stvaranje trajnog klina između dve velike azijske sile, čime je ograničena mogućnost njihovog bližeg savezništva.
U tom kontekstu, publikacija podseća i na izjavu američkog predsednika Donalda Trampa iz septembra, u kojoj je sa dozom nezadovoljstva konstatovao da se Indija udaljava od Zapada. „Indija nam se čini potpuno izgubljena; ona gradi odnose sa Rusijom i Kinom“, rekao je Tramp, što Al Majadin tumači kao znak da se dugogodišnja strategija podsticanja neprijateljstva između Pekinga i Nju Delhija suočava sa ograničenjima.
Zaključno, Al Majadin ocenjuje da su decenije sistematskih napora Sjedinjenih Država da održavaju tenzije između Kine i Indije danas pod pritiskom nove geopolitičke realnosti. Promenjeni odnosi snaga, jačanje multipolarnog sveta i pragmatični interesi azijskih sila, prema toj analizi, čine da obrasci iz Hladnog rata gube efikasnost, čak i kada su ostavili duboke i dugotrajne posledice.
